گرامیداشت سالروز قیام با شکوه هفدهم شهریور 57
و حماسه سالار آن قیام شکوهمند حضرت آیت الله العظمی علامه  نوری (قده)

امروز  سالگرد حماسه باشکوه 17 شهریور 57 است. روزی که تاریخ ایران و انقلاب را تغییر داد و گامی بلند بسوی پیروزی انقلاب اسلام برداشته شد. بمناسبت این روز و گرامیداشت سالروز قیام با شکوه هفدهم شهریور 57 و حماسه سالار آن قیام شکوهمند حضرت آیت الله العظمی علامه  نوری «طیب الله رمسه الشریف» روزنامه وزین فرهیختگان ...

در شماره 89 دوشنبه 16 شهریور 88 ضمن گفتگویی با جناب حجةالاسلام و المسلمین آقای حاج سعید نوری با عنوان بازخوانی روایت 17 شهریور و نقش (حضرت آیت الله العظمی) علامه  نوری «طیب الله رمسه» به قلم مهدی افشار نیک ، مطلب مفصلی درج نموده است.

همچنین مهرداد قربانی به عنوان نکته هایی پس از 30 سال (این مقاله در ادامه مطلب درج است) این روایت مهم تاریخی را مرور نموده است. در ستون نگاه نیز سوابق علمی آن حضرت روایت شده است:

نکته‏هايي پس از سال 30

مهرداد قرباني

واقعه هفدهم شهريور پنجاه و هفت بي شک يکي از مهم ترين وقايع نه در تاريخ انقلاب که در تاريخ ايران است. حادثه اي که در آن نظام کاملا در مقابل مردم قرار گرفت و هيچ راه برگشتي براي آن قرار باقي نماند و سراشيبي را که نظام پهلوي در آن قرار گرفته بود، تندتر کرد.

سي و يک سال پيش از امروز واقعه اي به وقوع پيوست که در آن گاز اشک آور جوابي بر فرياد و گلوله داغ پاسخي بر اعتراض بود. پاسخي که در هوايي بر جان مردم نشست که فضاي باز سياسي نام گرفته بود. و اين ورود به شيب تندتر سرنگوني نظام شاهنشاهي بود. نظامي که فرياد اعتراض را بسيار ديرتر از آنچه مي بايست شنيد و آنگاه نيز نمي توانست در جهتي که مي بايست قدم گذارد.
سال 57 و حوادث متفاوت آن، يکي پس از ديگري دايره را بر نظام پهلوي تنگ تر مي کرد. حوادث تابستان 57 در اين ميان از اهميت ويژه اي برخوردار است. صدور منشور انقلاب از سوي امام در رمضان 57، شروع حکومت نظامي در اواخر مردادماه، در آتش سوختن سينما رکس، و بسياري ازين دست مسائل و حوادث، در دولت جمشيد آموزگار، همان نخست وزير دولت فضاي باز سياسي، باعث شد تا او کنار گذاشته شود و اين بار جعفر شريف امامي با دولت آشتي ملي و قول هايي بر پايه ي آزادي وارد معرکه گردد.
اما قول هاي شريف امامي مبني بر مجازات برخي افراد و آزادي روزنامه ها و اقدامات مُسکن ازين دست نيز موثر واقع نشد و روز سيزدهم شهريورماه مصادف با عيد فطر و حضور گسترده مردم در نماز عيد فطر به امامت شهيد مفتح و برگزاري راهپيمايي پرشور آن روز باعث آن شد تا مقدمات تجمع هفده شهريور آماده شود. هفده شهريوري که فرمان حکومت نظامي در آن روز، زماني اعلام شد که ديگر مردم در خيابان ها حضور يافته بودند.

روزي که مردم به دعوت آيت الله علامه يحيي نوري به خيابان ها آمدند تا راهپيمايي هفده شهريور را از ميدان ژاله شروع کنند و شايد اين خود، تفاوت اين تجمع با ديگر تجمعات بود. اين اولين بار بود که مبدائي براي راهپيمايي معرفي مي شد. ضمن اينکه با توجه به فعاليت مستقل علامه نوري، ايشان خود اين برنامه را اعلام داشتند و جامعه روحانيت در اين دعوت حضور نداشت.
باري، هفدهم شهريورماه فرا رسيد و در حالي که قرار بر اين بود که شيوه هاي سياسي چاره ي کار در مواجهه با اعتراض مردم باشد، اما بالاخره جمعه خونين به وقوع پيوست و دولت آشتي ملي، معناي آزادي و آشتي را با خون به تصوير کشيد. نيروهاي نظامي تنفگ به سوي مردم گرفتند و هنگامي که به اخطار آنها توجه نشد به سويشان شليک کردند و بسياري را کشتند و تعداد زيادي را زخمي کردند. و اين شروع ابهامي بود در تعداد کشته شدگان آن روز. از آن پس بر زبان ها جاري بود که هزاران نفر (حدود چهار هزار نفر) در اين روز شهيد شدند. اين در حالي ست که پس از تحقيق در مورد کشته شدگان آن روز و با مطالعه پرونده هاي بنياد شهدا، اين آمار کمتر از صد نفر کشته و قريب 250 نفر زخمي بدست آمده ست.
از جمله موارد سوال بر انگيز ديگر در مرور واقعه هفدهم شهريور ماه 57 نقش آيت الله علامه يحيي نوري است که در بيشتر تحليل ها و نوشته هاي تاريخي بسيار کمرنگ مي نمايد و يا تلاش مي شود تا به نوعي از نقش ايشان تصويري نه چندان مثبت معرفي گردد. به صورتي که بسيار ديده مي شود، تلاش فردي ايشان در جهت مبارزه با نظام شاهنشاهي و مستقل از جامعه روحانيت، به صورتي معرفي گردد که فارغ از تاثير تاريخي چنين واقعه اي در پيروزي انقلاب و سرنگوني نظام پهلوي، ايشان را به شيوه اي غير مستقيم باعث شهادت مردم در آن روز جلوه مي دهد.
امروز در برخي از سخنراني ها و گفتگوها مي بينيم که بيش از آنکه به نقش اين روز تاريخي در به ثمر رسيدن انقلاب و به تبع آن نقش آيت الله علامه يحيي نوري پرداخته شود، بيشتر صحبت از تک روي ايشان به ميان مي آيد و اينکه دعوت ايشان از مردم از جانب جامعه روحانيت و با تمهيدات ايشان نبوده است. اين در حالي ست که همانطور که مشخص است ايشان نيز فردي انقلابي و همراه با مردم بوده اند.
از موارد ديگر که در واقعه هفدهم شهريور رخ نمايي مي کند و محل تحليل هاي متفاوت است، نقش آمريکا در اين حادثه است. گفته مي شود ايشان بر اين اعتقاد بوده اند که بايد اين اعتراضات مردمي را با زباني سياسي پاسخ گفت. چراکه با توجه به زمينه هايي _از قبيل همسايگي با شوروي_ که در ايران وجود داشت، ترس بسياري از سوق پيدا کردن جنبش اعتراضي در ايران به سوي راديکاليسم چپ وجود داشت. مقامات غربي در گزارشات خود مبني بر آنچه از ايران و ارتباط با مقامات ايراني در آن زمان ثبت کرده اند، به اين نکته اشاره داشته اند که راه حل سياسي، براي مواجهه با مردم در نظر گرفته شده است.
پس از واقعه هفدهم شهريور و تلاش دولت و نظام در برگرداندن اوضاع به حالت عادي با حربه ها و تبليغات سياسي، پيام صوتي امام که پس از انتشار پيام ايشان مبني بر برپايي مراسم عزاداري شهيدان اين واقعه به ايران رسيد، حاوي نکات تاريخي بسياري ست. امام در آن پيام، شاه را مسبب کشتارهاي هفده شهريور معرفي مي کند و اذن او را مجوز به گلوله بستن مردم مي خواند. ايشان دولت آشتي را فريبي مي داند که شاه به واسطه ي آن مي خواهد، روحانيون و سياسيون را در کشتارها سهيم کند. [شاه، با حکومت آشتي ملي مي‏ خواست روحانيت شريف ايران و سياسيون محترم را در کشتار خود سهيم گرداند، ولي فريب او زود بر ملا شد. امام خميني]
واقعه هفدهم شهريور پنجاه و هفت بي شک يکي از مهم ترين وقايع نه در تاريخ انقلاب که در تاريخ ايران است. حادثه اي که در آن نظام کاملا در مقابل مردم قرار گرفت و هيچ راه برگشتي براي آن قرار باقي نماند و سراشيبي را که نظام پهلوي در آن قرار گرفته بود، تندتر و تندتر کرد. خون شهيدان اين واقعه تميز دهنده خط مخالفان از حکومت بود و رفع ترديدي بود براي برچيده شدن نظام پهلوي. خون آن لاله هايي که هميشه نام پاک شهيدشان، به نام ميدان شهدا بر ميدان ژاله باقي خواهد ماند. هفدهم شهريور 57 و شهداي ميدان ژاله بار ديگر فرياد ناپايداري ظلم را به اثبات رساند و نشان داد که خونريزي و ديکتاتوري نمي تواند تضمين بقا باشد.

http://www.mowjcamp.org/article/id/27259