http://www.mardomsalari.com/Template1/News.aspx?NID=38014 

در ايام سالگرد هفدهم شهريور هستيم که در آن هزاران انسان بي دفاع، مرد و زن، پير و جوان و... مظلومانه به دست جلا دان خون آشام طاغوت در خاک و خون غلطيدند.
چرا؟ مگر چه گناهي مرتکب شده بودند که بدون هيچ گونه محکمه و محاکمه اي اين طور وحشيانه از پاي در بيايند که قلمها از نوشتن آن قاصر و زبانها از گفتن آن شرم دارد آيا آنان جز دفاع از ارزشهاي والا ي اسلا مي و انساني و دفاع از حقوق حقه ملت منظور ديگري داشتند؟!
بي شک حماسه خونين 17 شهريور عظيم ترين قيامي بود که بعد از 15 خرداد 42 در تاريخ معاصر ايران به وقوع پيوست و در واقع مي توان گفت نهالي که با خون شهيدان 15 خرداد کاشته شده بود در 17 شهريور با خون شهيدان به بارنشست و انقلا ب اسلا مي را به ايران هديه داد از خود گذشتگاني که حتي پيکرهاي مطهر آنان به خانواده هاي شان بازنگشت، غريبانه ومظلومانه در اماکن نامعلومي از سوي حکام سنگدل وقت در گورهاي دسته جمعي مدفون شد و يا به گفته شاهدان عيني آن روز بسياري از بدنهاي نيمه جان مجاهدان، نيز وحشيانه زنده به گور گرديد.
رژيم پهلوي فکر مي کرد با اين عمل که به دستور و مساعدت هاي بي دريغ و مستقيم اربابانش صورت گرفت، خط بطلا ني براعمال حق طلبانه ملت ايران مي کشد و ليکن خود ديد که با اين حماسه، طومار حيات و زندگاني و عيش و نوش طاغوت نابود و از هم گسيخته شد و به بيش از قرنها ظلم و ستم پايان داد.

اکنون که اين مطالب را مي نويسم، چند ماهي است که مجاهد و قائد عظيم الشان حماسه 17 شهريور، حضرت آيت الله علا مه نوري- قدس سره- سر به سينه تراب سپرده وبه ملکوت اعلي پيوسته و در ملا »اعلي با موليان طاهر ين و شاگردان و ياران و ارادتمندان شهيدش همنشين شد.
اين عبد ممتحن  خدا و اين زاهد صالح پارسا توانست فشار ها و شکنجه هاي بي پاياني که رژيم پهلوي بر بدنش وارد مي کرد به جان خريده و تحمل کند وليکن نتوانست علي رغم اين همه صبوري، جنايات رژيم را در جمعه سياه که ملت مسلمان و بي دفاع تهران وارد شد تحمل کرده و به بوته فراموشي سپارد، تا آن جا که حتي بعد از ساليان دراز وقتي به ياد چنين روزي مي افتد اشک در چشمان بصيرش جمع شده و قلب نازنين اش آزرده خاطر مي گشت.
آن مجاهد فقيه تا  اين که در ظهر عاشوراي 86 ميهمان ارباب و مولا يش امام حسين(ع) شد و همه دوستان وارادتمندان را به سوگي ابدي نشاند، خوشا به سعادتش که چنان زيست و چنين رفت، يادش گرامي و راهش پررهرو باد.
گرچه امسال به علت فقدان جانسوز آن حضرت نتوانستيم همانند سالهاي قبل به محضرش شتافته و از ايشان کسب فيض نمائيم، وليکن با حضور خلف صالح و انديشمندش، حضرت حجت السلا م و المسلمين دکتر سعيد نوري که او نيز از شاهدان عيني و کم نظير 17 شهريور بوده و گفته ها و ناگفته هاي زيادي در اين خصوص دارند فرصتي دوباره يافته و با او به گفت و گو مي نشينيم، از قلم نماند که ايشان علا وه برتحصيلا ت حوزوي، داراي تحصيلا ت عالي در رشته هاي فني و زبان و ادبيات خاور دور و نويسنده کتاب تحقيقي لغات دخیله  قرآن مجيد بوده و ضمن تحقيق و پژوهش، دوره هاي عالي مختلف فني و تخصصي را نيز در ديگر کشورها طي نمودند که به خاطر خاموش نشدن چراغ زحمات طاقت فرساي پدري که تمامي سعي و تلا شش، در راه ترويج دين مبين اسلا م و انقلا ب و... بود اينک در لباس سربازي اهل بيت عصمت و طهارت(ع) در دفتر و حسينيه و مجمع مطالعات و تحقيقات اسلا مي علا مه نوري، حضور داشته و به انجام وظيفه مشغول مي باشند.

حال سخن کوتاه نموده و به مصاحبه با اين انديشمند متعهد مي پردازيم:
جناب آقاي دکتر سعيد نوري! با تشکر از اين که وقتتان را به ما اختصاص داديد به عنوان اولين سوال بفرماييد بعد از قيام عظيم 15 خرداد 42، گر چه مبارزات و قيام هايي هم صورت گرفت وليکن هيچ کدام به اندازه 17 شهريور نبودند، چرا اين حادثه زودتر روي نداد؟ ريشه هاي اين حماسه در کجا بود و چه چيزي باعث ترغيب مردم به حضور در ميدان ژاله گرديد؟
بسم الله الرحمن الرحيم و به نستعين. با نام و ياد خداي سبحان و درود به روح و روان پاک شهداي انقلا ب اسلا مي به خصوص شهداي روز هفدهم شهريور 57 که حقيقتا نقطه عطفي در مسير حرکت عظيم و تلا طم انقلا ب اسلا مي و پيروزي آن در بهمن 57 به شمار مي رود و تشکر از شما عزيزان از روزنامه وزين «مردم سالاري» تشريف آوريد تا ياد و خاطره آن روز که به فرموده رهبر فقيد انقلا ب اسلا مي «يوم الله 17 شهريور» است را زنده نگه داريم.
به دنبال و در مسير تشديد فعاليت هاي ضد رژيم شاه توسط گروه هاي سياسي مخالف رژيم که در داخل مجبور بودند، در استتار وزير پرده فعاليت نمايند و جمعي از هر يک از گروه هاي مختلف نيز در زندان و شکنجه گاه هاي ساواک گرفتار بودند و همچنين فعاليت هاي زير پرده جمعي از وعاظ و علماي بنام و پيشگامان مبارزه از صنف و سلسله روحانيت و گروه هاي مذهبي، سياسي و اجتماعي ايران مخالف رژيم و در اروپا و آمريکا و خاورميانه... به تدريج اين جمع تحول طلب و انقلا بي به وحدت نظر در براندازي رژيم شاه رسيدند.
از سوي ديگر رياست جمهوري «کارتر» و دکترين باز «سياست دفاع از حقوق بشر او» شاه و ساواک مخوف او را به زحمت انداخت و ديگر زمان جمهوري خواهان که مقارن بخشي از زمان نخست وزيري هويدا، دست نشانده آن ها با فشار سيا و ساواک در خارج و داخل بود به سر آمده و با روي کار آمدن دموکرات ها در آمريکا و رياست جمهوري کارتر که برنامه سياسي و تبليغاتي دموکرات ها بود، طبعا اين سياست بلا ي جان رژيم سرکوب گر شاه نيز شده و شاه با همه برنامه هاي نمايشي و پر سر و صداي سال هاي اخير خود در گشودن «دروازه بزرگ تمدن»! و «انقلا ب شاه و ملت» و تحکيم نفوذ شاهنشاهي با تغيير تاريخ هجري شمسي به «تاريخ 2500 ساله» شاهنشاهي! و جشن آن چناني و پرخرج «تاج گذاري» که مواجه با انتقاد وسيع بين المللي شده بود و برنامه هاي پر ريخت و پاش «وليعهد سازي» و بازي هاي گوناگون نه تنها نتوانست کاري از پيش ببرد بلکه باز شدن بيشتر فضاي سياسي در سطح جهان و آزادي نسبي فعاليت هاي مخالفين رژيم شاه و انقلا بيون در خارج و استفاده به موقع از فرصت به دست آمده، با نشر و پخش نمودن هزارها کتاب و مقاله و فيلم و سخنراني... شرايط فشار و پراختناق ايران را بيشتر برملا  کرد.
در اين شرايط و با از دست رفتن رشته قدرت از دست شاه و ساواک و حاميان خارجي وي کوشش ويليام سوليوان سفير جديد آمريکا در ايران و سفر فرح نيز به آمريکا کاري از پيش نبرد و ژنرال گري سيک رييس مستشاري آمريکا در ايران و اعضاي سيا در تهران کوشش مي نمودند با مخالفان شاه و رژيم و با جامعه ايراني تماس گرفته به نقاط عمده نارضايي مردم و فساد دستگاه حکومتي و رژيم و ابعاد فساد بيشتر آگاه شوند. (به عنوان نمونه در سال 57 پس از واقعه 17 شهريور و جمعه خونين و چند ماه زنداني بودن حضرت آيت الله علا مه نوري «طيب الله رمسه» و خروج آن فقيد سعيد از زندان، فرستاده مخصوص کارتر براي آگاهي از مخالفين شاه به ايران آمد و از جمله با حضور جمعي از متدينين و جوانان انقلا بي در منزل حاج اصغر آقاي کاشاني با معظم له گفت و گو نمود، که در ابتداي گفت و گو حضرت آيت الله اشعار دادند بالاترين رجحان براي مردم اين خواهد بود که شاه کشور را ترک کند و يک «جمهوري اسلا مي» جاي رژيم سلطنتي را بگيرد... و بقيه مطالب... کتاب اسناد لا نه جاسوسي - شماره 26ص 64)
اين آگاهي ها و بررسي ها را به آمريکا و کارتر منتقل مي نمودند، بر کارتر و کادر حکومتي او نيز به روشني و با دلايل مقبول مسلم شده بود که اوضاع شاه و رژيم آشفته تر از آن است که بشود اين رژيم پوسيده و مندرس را سرپا نگه داشت و شاه را حمايت نمود.
در چنين موقعيت، شاه که به شدت ترسيده و رعشه از دست رفتن قدرت «شاهنشاهي خدايگاني» وجود و پيکر وي را در برگرفته بود، تقصيرها را به گردن دولت انداخت! «هويدا» که از بهمن 43 تا 27 مرداد 56 بر سر کار بود عزل گرديد و «آموزگار» روي کار آمد. رييس ساواک که معاون نخست وزير است (تيمسار نصيري) برداشته مي شود و جمشيد آموزگار  نخست وزير با هيئت جديد دولت با شعار فرمايشي«فضاي باز سياسي» روي کار آمد. دولت آموزگار از 27 مرداد 56 تا 4 شهريور 57 ادامه داشت، و فضاي باز سياسي نمايشي آموزگار نيز طبيعتا نتوانست کاري از پيش برد، اما بيش و کم مجالي براي فعاليت  تحول خواهان و رهبران انقلا بي در داخل و خارج پديد آورد که انتقادات از رژيم  و نارضايتي هاي خود را علني تر و صريح تر سازند و فرياد ها را که بر اثر اختناق ها و استبدادها در گلو مانده بود آزاد و رها سازند.
از آنجا که اراده و مشيت الهي بر افول و سرنگوني شاه و در هم شکستن نظام مستکبرانه او قرار گرفته بود هر اتفاق و رخدادي عليه وي و  به نفع انقلا ب تمام مي شد تا جايي که سياست انگليس و خبر پراکني بي بي سي که اوضاع آشفته ايران و نظرات مخالفين رژيم را هر شب پخش مي نمود و شنوندگان زيادي در ايران داشت نيز مورد استفاده انقلا ب و رهبري آن قرار مي گرفت. هر چند انگليس در نظر داشت با روي کار آوردن دولتي وابسته تر به خود  و با نخست وزيري يکي از مهره هايش مانند شريف امامي اين ناسازگاري را خاتمه دهد!
4  شهريور 57 با روي کار آمدن شريف امامي بابرنامه هاي مزورانه «آشتي ملي»، آزادي مطبوعات وبستن اماکن فساد... و رفتن«آموزگار» مصادف بود بدون آن که هيچ يک بتوانند کاري از پيش برند و سکون و آرامشي در جامعه در حال انفجار بوجود آورند. او نيز تا 14 آبان57 روي کار بود. و از پانزده آبان 57 ژنرال پنج ستاره ازهاري (با همکاري ديگر ژنرال ها در دولت او) عهده دار پست نخست وزيري شد که تا 17 دي 57 دولت او با هزار بدبختي و با سکته پايان يافت، و از 17 دي 57 قرعه سياه نخست وزيري در بار به نام شاپور بختيار زده شد، که پيروزي ملت و انقلا ب در 22 بهمن 57 رژيم شاهنشاهي و اسباب بازي هاي آن را درزباله دان تاريخ ريخت.
روي کار آمدن شريف امامي با نداي آشتي ملي و آزاد نمودن روزنامه ها و فعاليت هاي سياسي و مجتمعات و مجالس مذهبي بالا خص که مقارن بود با ايام ماه مبارک رمضان و ايام شهادت اميرالمومنان و شبهاي قدر و احيا، واين ايام چنان که همگان مي دانند  ايام خاص تجمعات مذهبي مردم ايران درمساجد و مراکز ديني است، اين آزادي سازي نسبي مطبوعات بندهاي زيادي از زبان و قلم مردم و نويسندگان برداشت و راه تظاهرات جامعه مذهبي ايران و اجتماعات سياسي گشوده شد و مردم آشکار تر و گويا تر و صريحتر در برابر رژيم قد علم کردند...
امور ذکر شده چنان نبود که مقاصد جامعه را تامين سازد که مردم به کمتر از براندازي رژيم شاهي و تغيير رژيم  راضي نبودند و دست از تظاهرات نمي کشيدند.
اينها زمينه حضور مردم در فعاليت هاي اجتماعي بصورت تظاهرات و من جمله حضور ايشان در درس هاي صبح هاي جمعه حضرت آيت الله  علا مه نوري «طيب الله رمسه»  و شب هاي ماه مبارک درخيابان ژاله (آن روز) بود که منجر به شهادت هاي مردم روزه گير درشب 27 رمضان درميدان ژاله که به مناسبت همين کشتار شبانه از سوي حضرت آيت الله اين ميدان «ميدان شهدا» نامگذاري شد و برپائي نماز صدها هزار نفري عيد فطر (13 شهريور) وتظاهرات ميليوني مردم در 16 شهريور- سر انجام وقايع خونبار 17 شهريور«جمعه خونين» وديگر وقايع و حوادث اين منطقه از تهران گرديد.
چه شخصيت هاي ديگري در دعوت مردم به حضور در حماسه نقش داشتند؟
تهران به چند منطقه تقسيم شده بود و فعاليت هاي انقلا بي شمال تهران را گروه مسجد قبا و حسينيه ارشاد که اعم از روحانيون و گروه هاي ملي بودند، هدايت مي کردند. مساجد به کانون اصلي مبارزات مبدل شده بود و غرب تهران، مرکز تهران، جنوب تهران و... هر يک کانون هاي گرم تر مبارزاتي داشتند و افرادي در اين کانون ها انگشت نما شده و نام آنها جذابيت خاصي براي جوانان و متدينين انقلا بي داشت. يقينا شرق تهران راخطبه ها و سخنراني هاي آتشين حضرت آيت الله  علا مه نوري «طيب الله رمسه» نمايندگي مي کرد و مراجعه به کتب و تواريخ اين مطلب را به روشني و وضوح تمام نمايان مي سازد.
خصوصا با نزديکي 17 شهريور  و اوج دستگيري ها و شدت اختناق  نظامي و تغيير تاکتيک رژيم درمقابله با مبارزين و  رهبران مبارزات، تعداد چنين چهره هايي به انگشتان دست نمي رسيد.
 حضرت علا مه چه طور متوجه وضعيت نابسامان و حضور ماموران گرديدند؟
از فرصت«آشتي ملي» بازيگرانه شريف امامي و رژيم جامعه ما بالا خص مراکز مذهبي و دانشگاهي بخشي از مجالس و مساجد حساس تهران در اعلا م نظرات و مقاصد انقلا بي برضد رژيم خوب استفاده نمودند و حضرت آيت الله علا مه نوري «طيب الله رمسه» نيز مباحث«ويژگي هاي حکومت اسلا مي يا حکومت دراسلا م» را عنوان بحث شب هاي ماه رمضان قرار دادند. و چون بحث روز و حساس بود از نقاط گوناگون سيل جمعيت به خيابان ژاله محل حسينيه  وسخنراني آن فقيد سعيد سرازير مي شدند(بخصوص بعد از تعطيل شدن چند مجلس مهم شهر، به وسيله ساواک و تعطيل شدن مسجد قبا) سراسر خيابان ژاله و خيابان هاي اطراف و خيابان ايران تا ميدان بهارستان مردم روي روزنامه ها و جانمازهاي حصيري که با خود داشتند مي نشستند با کمک برخي ساکنان متدين و هيات هاي اين مناطق  بلندگوها کشيد شده بود. خبرنگاران خارجي هر شب و هرروز خلا صه مباحث  و اخبار و نيز مصاحبه با معظم له را در رسانه هاي جهاني مخابره و در جرائد و مجلا ت درج مي کردنددر شب 27 ماه رمضان (9 شهريور 57) وقتي اين صدها هزار جمعيت با خاتمه يافتن مجلس، هر جمعي از سمتي به منازل خود باز مي گشتند، مردمي که به سمت شرق مي رفتند نرسيده به ميدان ژاله (ميدان شهداي امروز) ناگهان مشاهده کردند شعله هاي آتش از سطح خيابان و زير پاي آنها زبانه مي کشد! معلوم شد ساواکي ها خاک اره آغشته به بنزين را در سطح خيابان پخش نمودند، و در چنين لحظه آن را مشتعل ساختند. وقتي مردم شعله ها را زير پاي خود ديدند سرعت گرفتند تا نسوزند، ساواکيها از گوشه وکنار شروع به تيراندازي کردند و 11 نفر را شهيد نمودند! و نيز جمعي را مجروح ساختند. جنازه ها را مردم در مسجد اباذر  خيابان خورشيد و بيمارستان هاي خيابان ژاله مانند بيمارستان شفا يحيائيان و بيمارستان واسعي و بيمارستان معيري و بيمارستان بازرگانان (شهيد اندرزگوي کنوني) بردند.
درهمان نيمه شب حضرت آيت الله علا مه نوري «طيب الله رمسه» در تماس تلفني به شريف امامي کشتار وحشيانه را اعلا م داشته و پرسيدند آيا اين است آشتي ملي؟! اين آشتي ملي است يا آدمکشي دولتي؟! و قانون جنگل؟
فردا شب حضرت آيت الله علا مه نوري«طيب الله رمسه» بر اثر عارضه قلبي در بيمارستان مهر بستري بودند و جنايات در آن شب که آن فقيد سعيد در بيمارستان بودند بعضي روزنامه هاي تهران (تهران جورنال) نوشتند ديشب تهران آرام بود.
شب بعد در متن خيابان ژاله که جمعيت بيش از هر شب موج مي زد، به عنوان ترحيم شهدا مجلسي بر حماسه بر پا داشته شد و در حالي که تريبون را در خيابان مستقر نموده بودند، بدون رفتن در داخل حسينيه در همين کنار خيابان به ايراد سخن پرداخته شد و شديد ترين حملا ت را مربوط به اين کشتار بي رحمانه و عليه رژيم بيان داشتند.
در همان شب 29 رمضان و در همان مجلس ترحيم خياباني شهدا براي اولين بار در ايران آن فقيد سعيد در نامگذاري ميدان ها و خيابان ها به مناسبت شهادت اين 11 تن «ميدان ژاله» را «ميدان شهدا» ناميدند و همان شب اعلا م شد نماز عيد فطر را (بعلت وقوع اين فجايع خونين) دراين خيابان و ميدان و در همين خيابان ها برگزار خواهند کرد. (در حالي که قبلا  در نظر بود در فضاي خارج تهران انجام گيرد...)
و همان شب مجددا اعلا م شد روز پنج شنبه 16  شهريور روز راهپيمائي عمومي است. چنان که روز عيد فطر نيز که روز دوشنبه 13 شهريور 57 بود بارديگر راهپيمائي عمومي روز پنجشنبه تکرار شد...
درنماز عيد فطر حضرت آيت الله علا مه نوري «طيب الله رمسه» درسال 57 که در خيابان هاي ژاله و اطراف صفوف 5 کيلومتري (به نوشته کيهان آن زمان)   يا صدها هزار  نفري برگزار شد اعلا م گرديد جامعه ما به چيزي کمتر از«تشکيل حکومت اسلا مي» رضايت نخواهد داد و تا تحقق حکومت اسلا مي بر جامعه از پاي نخواهيم نشست.
ونيز اعلا م شد که روز پنجشنبه 16 شهريور روز راهپيمائي عمومي است...
آيا از ناحيه ماموران و مسوولين وقت اولتيماتوم يا هشداري در جهت عواقب حماسه به علا مه داده شده بود يا خير؟
ظاهرا حضرت علا مه در جهت جلوگيري از کشتار و متفرق کردن مردم اقداماتي نيز انجام داده و حتي با تعدادي از مامورين نيز صحبت کردند، لطفا در اين خصوص نيز توضيح فرماييد؟
در ادامه مطالبي که قبلا  متذکر شدم حضرت آيت الله علا مه نوري «طيب الله رمسه» ساعت شش و ده دقيقه صبح به وسيله حضرت آيت الله امامي کاشاني از حکومت نظامي مطلع شدند که تلفن زدند و پرسيدند با حکومت نظامي چه مي کنيد؟
مردم که به راديوي دولتي و اخبار کمتر گوش مي دادند بي خبر از حکومت نظامي از نقاط مختلف شهر بمانند صبح هاي جمعه قبل از رمضان (و شب هاي رمضان و عيد فطر) به سوي ميدان ژاله و حسينيه معظم له مي آمدند. دستور داده شد افراد از داخل حسينه تک تک بيرون بروند زيرا ساواک با کشتاري که در شب 27 رمضان در همين خيابان و ميدان به وجود آورده و ديگر وحشي گري هايي که در ديگر جاها نشان داد ممکن بود حتي با ايجاد آتش سوزي يا انفجار بمبي همه را در داخل حسينيه دفن کند و جنايت آنها مکشوف نگردد.
حدود ساعت 8/5 صبح پس از استحضار حضرت آيت الله  علا مه نوري «طيب الله رمسه» از تجمع عظيم مردم در ميدان ژاله تصميم گرفتند در ميدان ژاله (شهدا) حاضر شوند و علما و فضلا ي همراه هر يک با فاصله سي چهل قدمي دنبال ايشان بودند. مردم با مشاهده معظم له صلوات و فريادهايشان به اوج رسيد و با درودها و شعارها هيجاني به وجود آوردند. آن فقيد سعيد با نظامي ها سخن گفتند که شما را ملت مسلح نساخته که آنها را بکشيد بلکه مسلح ساخت تا با دشمنان ملت و استعمارگران و استبداديان مقابله کنيد. اين همه تجهيزات نظامي براي يک جنگ کامل است. آيا شما با اين مردم بي سلا ح جنگ داريد!؟ اين ها براي شنيدن درس تفسير قرآن امروز جمعه بمانند سال ها عازم حسينيه ما بودند- شنيدن معارف اسلا مي و تفسير قرآن جرم نيست... (در کتاب در راه انقلا ب... نوشته شده: «مردي شجاع ميان تفنگ ها و نظاميان مسلح و توپ و تانک در ميدان ژاله (ميدان شهدا) ظاهر شد کلا م با نفوذ و جاذبه اش که از عالم غيب براي قيام عليه ستم الهام مي گرفت آغاز و به سخنراني پرداخت و خلق را به پايداري و مقاومت تشويق و ترغيب مي نمود. او از حادثه نمي هراسيد و به اسلا م و سرنوشت خلق مي انديشيد با دست خالي چون تمام مردم، ولي با اراده اي آهنين و سرشار از ايمان به خدا و حب مردم در برابر تانگ ها و مسلسل ها سينه را سپر کرد و عليه ظالم و طاغوت زمان مصاف مي داد و به ياد جمله مولا ي متقيان علي (ع) که فرمود: کونوا للظالم خصما و للمظلوم عونا- (دشمن سرسخت ستمکار باشيد و ياور غمخوار ستمديدگان)، مردم را عليه چنگيز زمان تشجيع مي کرد تا داد مظلوم را از ظالم بستاند. اين مرد کسي جز آيت الله علا مه نوري نبود».)
(از هزاران تن يکي تن صوفيند
ما بقي در سايه او مي زيند)
اين مطالب ... که مردم را سخت به گريه مي انداخت و آن ها را آرام مي نمودند و از نو شروع به سخن مي کردند و افزودند: «اگر بناي کشتن داريد باعث اين تجمعات و دعوت کننده اين جمعيت من هستم به جاي تعرض به اين مردم مرا بگيريد، مرا بکشيد، که جمعيت زن و مرد با گريه فرياد مي زدند ما را بکشيد»!
(سربازي که تفنگ خود را قبلا  به سمت آن فقيد مجاهد نشان گرفته بود پس از اين سخنان و هيجان مردم، تفنگ را به حال عادي سرپا ساخت و گريه مي کرد. بعدها شنيده شد همان سرباز وقتي فرمانده فرمان حمله به مردم داد او به سوي فرمانده شليک کرد او را کشت و خود نيز کشته شد)...
و تذکراتي کوتاه خطاب به مردم پيرامون مقاومت و ايستادگي و اخلا ص در مسلماني و انجام تعهد به شريعت تا تحقق نظام حکومت اسلا م در جامعه داده شد... و نيز تذکر به جمعيت که امروز به همين سخنان اکتفا مي کنيم تا صبح جمعه بعد ببينيم چه مي شود! و مراجعت به دفتر نمودند.
با مراجعت به دفتر و کتابخانه و متفرق شدن بخشي از مردم، اجتماعات جديدي که در حال آمدن بودند ميدان ژاله را مجددا پر ساختند که ناگهان حدود ساعت 9/5 با رگبار گلوله نظاميان مواجه شدند و جمعي بسيار زياد کشته و مجروح گرديدند. مردم سراسيمه به هر کجا مي رفتند گلوله ها به دنبال آن ها روان بود. پير و جوان، زن و مرد و کودک در اين فاجعه جمع جمع و تک تک به شهادت رسيدند. سطح خيابان و ميدان از خون شهيدان رنگين شده بود. رژيم سيه دل جمعه نوراني و عيد محمدي ملت مسلمان را به «جمعه سياه» و جمعه خونين مبدل ساخت.
از همان ساعت و روز 17 شهريور چهره وحشتناک رژيم شاه برملا  شد و تنفر و انزجار و لعن دنياي اسلا م و نيز عدالتخواهان جهان را متوجه سلطنت و رژيم خونآشام او نمود. با ترجمه و نام ميدان شهدا در جرايد و مجلا ت و خبرگزاري هاي خارج و شرح شهادت مظلومانه خيل عظيم اين فاجعه جهانيان در بهت و نفرت از قساوت شاه و رژيم او فرو رفتند.
در اين جا به نحو اجمال به برخي از علل و عوامل توجه داده مي شود:
جريان حماسه 17 شهريور به حوادث قبل از آن مرتبط است که نزديک چهار پنج سال مرکز تبليغات و حسينيه آن مجاهد فقيد در خيابان ژاله يکي از مراکز پرجمعيت مقابله با رژيم شاه تلقي مي شد و در طول اين مدت تانک ها و قواي نظامي در سرکوچه حسينيه به علا مت تهديد مستقر بودند.
علا وه بر آن، خطابه هاي مهيج و دگرگون کننده شب هاي رمضان آن فقيه مجاهد که صدها هزار جمعيت را در بستر خيابان ژاله و خيابان هاي اطراف جلب نموده و در بستر خيابان ها نشانيد و فاجعه 11 شهيد و جمعي مجروح در سند 28 رمضان به وسيله ساواک بين المللي... و نام ميدان شهدا را بر ميدان ژاله ... به مناسبت همين فاجعه 11 شهيد- آتش افروزي ساواک با خاک اره آغشته به بنزين در سطح خيابان ها- آن هم در فرصت اعلا م «آشتي ملي» شريف امامي- و نماز عيد فطر چند صد هزار نفري، در قسمت خيابان هاي ژاله و اطرف و فعاليت هاي قبل از سال 57 به خصوص که اين اقدامات آشکار در پايتخت و مرکز قدرت رژيم انجام مي گرفت، که هم در افزايش تحرک قيام ضد رژيم در تهران و شهرستانها موثر بود و هم رژيم و ساواک را سخت حساس و خشمگين نسبت به اين خيابان و ميدان «مرکز فعاليت معظم له» کرد که در اخبار و روزنامه هاي جهاني نيز منعکس گرديد و رژيم را سخت برانگيخت که از اين مرکز چنان انتقام بگيرد که ديگر مراکز حساب کار خود را بکنند!
بنا بر اين و بنا بر برهان خلف، انتخاب رژيم و هدف قرار دادن اين نقطه و مرکز را براي زهر چشم گرفتن و انتقام گيري نشانه مراتب بالا ي فعاليت هاي جمع منسوب به حضرت آيت الله  علا مه نوري «طيب الله رمسه» و مراتب اثربخش بودن فعاليت هاي آن مجاهد فقيد در مسير پيروزي انقلا ب و رهبري داخلي و ميداني حرکت هاي انقلا بي با تمام خطرات عظيم پيش رو بوده که اينک با ارتحال آن عالم رباني  و مجاهد فرزانه ابعاد گوناگون و موسع آن، باشد که از ناحيه افرادي منصف، مشخص و بازگو گردد.

همچنين چه طور شد که به بيت و دفتر علا مه نوري حمله کردند، شما و ديگر اعضاي خانواده کجا بوديد؟ و چرا سعي نکرديد ايشان را از مهلکه نجات دهيد؟
 نحوه حمله ماموران به مردم به چه صورت بود ظاهرا راه فراري نيز ايجاد نکرده بودند؟

وقتي اين جانب از طريق عمويم که توانسته بود از صحنه دستگيري وحشيانه تيم عقاب کميته مشترک به سرکردگي سروان حسني نامي فرار کند، متوجه دستگيري ابوي گرامي ام گرديدم و اين که آن ها کتابخانه ايشان را به اميد دستگيري  ايشان براي فشار مضاعف جست و جو مي کنند، مراتب را با برخي اطرافيان در ميان گذاشته و ترتيبي اتخاذ گرديد تا به نحوي که انگشت نما و مشخص نگردد، خانواده از تهران خارج و دو ماه در شهرستان گرگان و منزل بستگان مادري توقف نمايند. همان جا بود که پس از بازگشايي روزنامه ها تيتر اول همه روزنامه ها را خوانديم که علا مه نوري دستگير شد.
در پايان اگر نکته و صحبت خاصي داريد بفرماييد؟
از حضور و سوالا ت شما سپاسگزارم. اميدوارم اين کوشش هاي بي رياي شما باعث گردد صفحاتي از شکوهمندترين و حساس ترين بخش هاي کتاب انقلا ب به درستي و توسط شهود دست اول حاضر در صحنه! دوباره نويسي شود، هر چند مطمئن هستم ابعاد واقعي و صحيح اين رخدادها در اذهان تاريخ اين ملت بزرگ جاي دارد و روزي کماهوحقه به روي کاغذ خواهد آمد. نقش 17 شهريور در پيروزي انقلا ب و نقش حماسه سازي حضرت آيت الله علا مه نوري «طيب الله رمسه» در آن روز و روزهاي سرنوشت ساز به روشني آفتاب است.