مراسم اربعین سید و سالار شهدای کربلا در
دارالعلم و حوزه مدرسة الشهداء حضرت آیت الله العظمی علامه نوری (ره)

مراسم روز اربعین سید الشهداء در مدرسة الشهداء دارالعلم و کتابخانه حضرت آیت الله العظمی علامه نوری «طیب الله رمسه» برگزار می گردد.
حضرت حجةالاسلام و المسلمین حاج آقا سعید نوری در پایان مراسم سخنرانی و سلسله درس های خود در صبح های جمعه ضمن اعلام این مطلب افزودند، این روز از ایام بسیار مهم و خصوصاً حضور نمادین جناب جابر بن عبدالله انصاري پس از غسل، و قدم هایی که هنگام زیارت بیت الله الحرام و مسجدالنبی (ص) همراه اذکار برداشته می شود

  و خصوصاً احرام بستن آن صحابی محترم نزد آحاد علما از طبقات و مذاهب گوناگون، بهمراه جناب «عطیه بن سعد بن جناده عوفی کوفی» (که برخی او را از روی نادانی غلام حضرت جابر پنداشتند در حالی که او از بزرگان تابعین و از شاگردان عبدالله بن عباس می باشد و تفسیری در 5 مجلد بر قرآن نوشته است.)... این ها همه نشانه ها و رموزی بود از ناحیه آن بزرگوار به نسل های بعد که بر خلاف نظر علمای دین فروش بر سر سفره یزید نشین، که حسین (ع) را به ناتمام گذاشتن مراسم عبادی حج و اهتمام برای کسب قدرت متهم کردند، حج تمام و کمال همان بود که حسین بن علی (ع) بانجام رسانید... و از آن بالاتر، حسین (ع) با این عمل خدایی - قیام در برابر طاغوت - به خدا پیوست و اینک من (جابر صحابی رسول اکرم - ص) برای زیارت او غسل می کنم و احرام می بندم. یا ثارالله و ابن ثاره ...

«اربعين‌» چیست و دليل برزگداشت اربعين کدام است؟ مهمترين سند درباب اربعين‌، روايت امام عسكري (علیه السلام) است‌. حضرت در روايتي كه در منابع ‌مختلف از ايشان نقل شده فرموده‌اند: نشانه‌هاي مؤمن پنج چيز است‌:
1 ـ خواندن پنجاه و يك ركعت نماز (17 ركعت نماز واجب + 11 نماز شب + 23نوافل‌)
2 ـ زيارت اربعين
3 ـ انگشتري در دست راست
4 ـ وجود آثار سجده ‌بر پيشاني
5 ـ بلند خواندن بسم الله در نماز.
اين حديث تنها مدرك معتبري است كه جداي از خود زيارت اربعين كه درمنابع دعايي آمده‌، به اربعين امام حسين (علیه السلام) و بزرگداشت آن روز تصريح كرده ‌است‌.
اما اين كه منشأ اربعين چيست‌، بايد گفت‌، در منابع به اين روز به دو اعتبار نگريسته شده است‌.
نخست: روزي كه اسراي كربلا از شام به مدينه مراجعت كردند.
دوم : روزي كه جابر بن عبدالله انصاري ‌، صحابي پيامبر خدا (ص‌) از مدينه به ‌كربلا وارد شد تا قبر حضرت اباعبدالله الحسين (علیه السلام) را زيارت كند. شيخ مفيد (م 413) در«مسار الشيعه» كه در ايام مواليد و وفيات ائمه اطهار علیهم السلام است ‌، اشاره به روز اربعين‌كرده و نوشته است‌: اين روزي است كه حرم امام حسين (علیه السلام)، از شام به سوي مدينه مراجعت كردند. نيز روزي است كه جابر بن عبدالله براي زيارت امام ‌حسين (علیه السلام) وارد كربلا شد.
كهن‌ترين كتاب دعايي مفصل موجود، كتاب «مصباح المتهجّد» شيخ طوسي از شاگردان شيخ مفيد است كه ايشان هم همين مطلب را آورده است‌. شيخ ‌طوسي پس از ياد از اين كه روز نخست ماه صفر روز شهادت زيد بن علي بن‌الحسين (علیه السلام) و روز سوم ماه صفر ، روز آتش زدن كعبه توسط سپاه شام در سال‌هجري است‌ ، مي‌نويسد: بيستم ماه صفر (چهل روز پس از حادثه كربلا) روزي است كه حرم سيد ما اباعبدالله الحسين از شام به مدينه مراجعت كرد و نيز روزي است كه جابر بن عبدالله انصاري ، صحابي رسول خدا (ص‌) از مدينه وارد كربلا شد تا قبر حضرت را زيارت كند. مرحوم آیتی بیرجنی می نویسد: «جابر بیستم ماه صفر، درست چهل روزبعد از شهادت امام (ع) وارد کربلا شد.» او نخستين كس از مردمان بود كه امام حسين (علیه السلام) را زيارت كرد.
در چنين روزي زيارت آن حضرت ‌مستحب است و آن زيارت اربعين است‌. (مصباح المتهجد، ص 787) در همانجا آمده است كه وقت خواندن زيارت اربعين ‌، هنگامي است كه روز بالا آمده ‌است‌.
بيستم صفر يا اربعين  زمان بازگشت اسراي ‌كربلا از شام به مدينه است‌. بايد افزود كه نقلي ديگر، اربعين را بازگشت اسرا از شام را به «كربلا» تعيين كرده است‌. تا اينجا، از لحاظ منابع كهن‌، بايد گفت اعتبار سخن نخست بيش از سخن دوم است‌. با اين حال‌، علامه مجلسي پس از نقل هر دو اين‌ها، اظهار مي‌دارد: احتمال صحت هر دوي اينها (به لحاظ زماني‌) بعيد مي‌نمايد. (بحار ج 101، ص 334 ـ 335).
ابوريحان بيروني نوشته است‌: «در نخستين روز ماه صفر ، أدخل رأس الحسين عليه السلام مدينة دمشق‌ ، فوضعه يزيد لعنه الله بين يديه ‌و نقر ثناياه بقضيب كان في يده و هو يقول‌:
لست من خندف ان لم أنتقم‌
من بني أحمد، ما كان فَعَل‌
ليْت‌َ أشياخي ببدرٍ شهدوا
جَزَع الخزرج من وقع الاسل‌
فأهلّوا و استهلّوا فرحا
ثم قالوا: يا يزيد لاتشل‌
قد قتلنا القرن من أشياخهم‌
و عدلناه ببدر ، فاعتدل» (الاثار الباقيه‌، ص 422)
وی روز اول ماه صفر را روزی می داند که سر امام حسین (علیه السلام) علیه السلام را وارد دمشق کرده و یزید هم در حالی که اشعار ابن زبعری را می خواند و بیتی هم بر آن افزوده بود ، با چوبی که در دست داشت بر لبان امام حسین (علیه السلام) می زد.